Na obrzeżach wsi Hola znajduje się dawny cmentarz staroobrzędowców – miejsce niepozorne, a zarazem będące cennym świadectwem obecności jednej z mniej znanych społeczności religijnych tego regionu. Nekropolia związana jest ze staroobrzędowcami – wspólnotą wywodzącą się z rosyjskiego prawosławia, która w XVII wieku sprzeciwiła się reformom patriarchy Nikona. Odrzucenie zmian liturgicznych doprowadziło do wielowiekowego podziału religijnego, a staroobrzędowcy, często zmuszeni do migracji, tworzyli własne, odrębne wspólnoty zachowujące tradycyjny obrządek i silne poczucie tożsamości.
Sam cmentarz zachował dziś spokojny, niemal leśny charakter. Nie ma tu okazałych nagrobków ani rozbudowanych form upamiętnienia – pozostał jedynie krzyż charakterystyczny dla obrządku wschodniego, pamiątkowy głaz oraz tablica informacyjna. Ta oszczędna forma dobrze oddaje duchowość staroobrzędowców, dla których większe znaczenie niż zewnętrzny splendor miały prostota, pamięć oraz ciągłość wspólnoty i tradycji.
Miejsce to jest interesujące nie tylko jako dawna nekropolia, lecz także jako ślad wielokulturowej historii pogranicza. Przez stulecia przenikały się tutaj wpływy polskie, ruskie i rosyjskie, tworząc przestrzeń współistnienia różnych języków, wyznań i obyczajów. Cmentarze staroobrzędowców miały zazwyczaj skromniejszy charakter niż reprezentacyjne nekropolie miejskie – pełniły przede wszystkim funkcję wspólnotową i symboliczną, pozostając miejscami pamięci bardziej niż monumentalnego upamiętnienia.
Dziś cmentarz w Holi skłania do refleksji nad historią ludzi, którzy żyli obok głównego nurtu dziejów, a mimo to pozostawili trwały ślad w krajobrazie kulturowym regionu. To również przypomnienie, że różnorodność religijna i kulturowa przez wieki była naturalną częścią tożsamości tych terenów, choć jej ślady często pozostają ukryte w cichych, niepozornych miejscach takich jak to.
